Anoreksja jest chorobą cywilizacji, która prowadzi do niewłaściwego postrzegania samego siebie. W większości przypadków osoby cierpiące na anoreksję to dziewczęta i kobiety. Anoreksja atakuje psychikę osoby chorej, ponieważ pojawia się chorobliwy lęk przed otyłością. Pozostawia na stałe ślad w psychice, który w każdej chwili może odżyć na nowo.

U podstaw anoreksji leży zwykle bunt przeciw życiu w określony sposób i w określonym środowisku. Przecież wiadomo, że większość dziewcząt i kobiet chce być szczupłe i mieć piękna figurę. Dziś piękna niestety znaczy chuda. Wystarczy popatrzeć na topowe modelki świata, na których wiele przyszłych anorektyczek się wzoruje.

Na zaburzenia odżywiania cierpią bowiem najczęściej dojrzewające dziewczyny pomiędzy 12-18 rokiem życia, które dążą do osiągnięcia perfekcyjnego ciała, i które chcą być dobre we wszystkim i zrobić wrażenie na wszystkich. Często dzieje się to pod wpływem środowiska w którym się znajdują. To niebezpieczne dążenie do ideału. Aż 91% kobiet, które ukończyły szkołę średnią próbowało kontrolować swoją wagę, a 22% kobiet jest na diecie od czasu do czasu lub stale. Kobiety wierzą, że gdy będą szczupłe staną się bardziej atrakcyjniejsze i uzyskają upragnioną akceptację. Statystyki wskazują, że ok 35% osób stosujących diety popada w choroby typu anoreksja czy bulimia. Dziewczęta i kobiety stanowią ok. 15% chorych, a chłopcy i mężczyźni 6%.

Anoreksja zaczyna się niewinnie, od zwykłych prób ograniczenia jedzenia aż do obsesyjnego odchudzania się. Osoby ograniczające swoje posiłki często przechodzą na wegetarianizm. W związku z czym dochodzi do spadku masy ciała nawet o ponad 15%. Choroba ta z czasem tak zawładnie psychiką człowieka, że ten całkowicie się jej poddaje.

Dbanie o swoje ciało staje się niezdrowe, gdy zaczyna się obsesyjnie myśleć o jedzeniu. Kiedy każdy posiłek jest dokładnie analizowany, co można zjeść i w jakiej ilości. Niebezpieczne jest bezustanne przeliczanie kalorii spożywanego posiłku, a także prowokowanie wymiotów po każdym jedzeniu. Pojawia się poczucie winy wywołane opuszczeniem jednego dnia ćwiczeń, czy też po zjedzeniu czegoś co mogłoby zwiększyć masę ciała. Często osoby popadające w anoreksję stosują środki przeczyszczające i moczopędne. Jednak takie metody zwykle prowadzą do poważnych zaburzeń czynności wielu narządów i układów, do ogólnego wyniszczenia organizmu. Takie sytuacje świadczą o stopniowym traceniu kontroli nad własnym życiem.

Typowe objawy anoreksji to:

• pomimo znacznej utraty wagi obsesja na punkcie diety wciąż trwa i narasta obawa przed przybraniem na wadze,
• brak apetytu, a wręcz niepohamowany jadłowstręt,
• spożywanie posiłków w samotności,
• u kobiet zanik miesiączki lub bardzo wydłużone okresy między menstruacjami,
• wypadanie włosów,
• intensywne ćwiczenia fizyczne w celu poprawienia figury,
• ukrywanie prawdy o ilości zjedzonych posiłków,
• ogólne osłabienie organizmu,
• skóra staje się sucha, a tkanka tłuszczowa prawie zanika,
• lęk przed przytyciem, depresja, niepokój, zaburzony obraz własnego ciała,
• liczenie kalorii każdego spożywanego posiłku,
• problemy ze snem.

Jeżeli na czubku hierarchii wartości zamiast rodziny, pracy, hobby staje waga i diety, to jest to sygnał zagrożenia. Każde uzależnienie, także odchudzanie powoduje utratę kontroli nad czasem. Stąd najczęstszymi przyczynami popadania w anoreksję są:

• zaburzone postrzeganie obrazu swojego ciała - chorzy nie dostrzegają jak bardzo są wyniszczeni i chudzi,
• niezadowolenie z figury - prowadzi do ciągłego, wręcz obsesyjnego myślenia o jedzeniu
• i obawie przed przybraniem na wadze, co powoduje ciągłe stosowanie diet zwiększających ryzyko zaburzeń jedzenia,
• przekonanie, że szczupła sylwetka gwarantuje większy sukces,
• lęk przed dorosłością, nie tolerowanie własnej seksualności - wiele kobiet odchudza się by zachować sylwetkę dziecka,
• niska samoocena oraz brak wiary w siebie - zazwyczaj są to osoby zakompleksione, które chcą za wszelką cenę każdemu udowodnić, że są najlepsze jednocześnie będąc niepewne i pełne obaw ewentualnych niepowodzeń,
• napięcia w rodzinie.

Anoreksja to nałóg ciągłego odchudzania się. I tak jak wszyscy nałogowcy, tak i anorektyk nie przyznaje się do choroby, co prowadzi do odrzucenia wszelkiej pomocy lekarskiej, i dlatego często w konsekwencji powoduje tragiczny przebieg choroby. Nie leczona anoreksja prowadzi do śmierci ok. 15% chorych. Umierają oni z wycieńczenia i niedożywienia organizmu, nagła niewydolność krążenia i zaburzenie elektrolitowe a także zdarzają się przypadki samobójstw.

Leczeniem anoreksji zajmują się poradnie zdrowia psychicznego, ośrodki psychoterapeutyczne, oddziały psychiatryczne dla dzieci i młodzieży, oddziały leczenia nerwic dla dorosłych oraz prywatne gabinety psychiatryczne i psychoterapeutyczne. W pierwszym etapie anoreksja jest niezwykle trudna do zdiagnozowania. Bardzo istotną rolę odgrywają bliscy osoby podejrzewanej o anoreksję, gdyż chorego bardzo trudno jest namówić do podjęcia leczenia. Choroba ta jest trudna w leczeniu, lecz udaje się wyleczyć trwale 40-50% chorych, a 25-30% ma stan przewlekły z nawrotami choroby. Zaleca się stosowanie psychoterapii połączonej z terapią całej rodziny oraz bliską współpracę z lekarzami, psychologami i dietetykami.

Może i szczupłość jest piękna. Należy jednak kontrolować jej stan, ponieważ może stać się bardzo groźna...